– A\u017c pewnego dnia us\u0142ysza\u0142am, jak Ezekiel rozmawia z kilkoma innymi m\u0119\u017cczyznami. Jej d\u0142o\u0144 zacisn\u0119\u0142a si\u0119 na Ewce, jej palce by\u0142y zimne jak l\u00f3d. \u201eOni\u2026 decydowali, do kt\u00f3rej z nich p\u00f3jdzie Bogu\u015b, kiedy b\u0119dzie starsza! Kiedy nie wysz\u0142a jeszcze z pieluch!<\/p>\n\n\n\n
– Postanowi\u0142am tego dnia umrze\u0107, zanim pozwol\u0119 mojemu dziecku \u017cy\u0107 tym \u017cyciem. Zosta\u0142am do tego zmuszona. Poder\u017cn\u0119\u0142abym grube gard\u0142o Ezekiela, spali\u0142abym teren wok\u00f3\u0142 mnie, zjecha\u0142abym samochodem z klifu z Bogn\u0105 obok mnie, ale nie pozwoli\u0142abym na to. Moje dzieci dorasta\u0142yby na wolno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
– Wi\u0119c kilka nocy p\u00f3\u017aniej spakowa\u0142am troch\u0119 ubra\u0144, wzi\u0119\u0142am wystarczaj\u0105co du\u017co pieni\u0119dzy, by starczy\u0142o mi na kilka miesi\u0119cy, ukrad\u0142am samoch\u00f3d i odjecha\u0142am. Stra\u017cnicy spali, jak s\u0105dz\u0119, albo nigdy bym tego nie zrobi\u0142a. Ezekiel zawsze ba\u0142 si\u0119, \u017ce CB\u015a go dopadnie, a miejsce to by\u0142o strze\u017cone jak zbrojny ob\u00f3z.<\/p>\n\n\n\n
Parskn\u0119\u0142a szyderczo. – Jakby ta smutna gromada przegranych mog\u0142a powstrzyma\u0107 kogokolwiek d\u0142u\u017cej ni\u017c pi\u0119\u0107 minut. Mimo to, mimo \u017ce przedar\u0142am si\u0119 przez bram\u0119, dozna\u0142am uszkodzenia przedniej cz\u0119\u015bci samochodu.<\/p>\n\n\n\n
– Pojecha\u0142am do Suwa\u0142k, p\u0142ac\u0105c za wszystko w got\u00f3wce. Kiedy tu dotar\u0142am, wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce uciek\u0142am wystarczaj\u0105co daleko. Dosta\u0142am mieszkanie, kupi\u0142em u\u017cywane meble i czeka\u0142am na narodziny Doroty. Kiedy to zrobi\u0142a, dosta\u0142am prac\u0119 jako kelnerka – wzruszy\u0142a ramionami. – Reszt\u0119 znasz. Pr\u00f3buj\u0119 zdoby\u0107 \u015bwiadectwo maturalne. Kiedy to zrobi\u0119, dostan\u0119 lepsz\u0105 prac\u0119. A moje dzieci nigdy nie b\u0119d\u0105 zmuszone znosi\u0107 tego, co ja musia\u0142am.<\/p>\n\n\n\n
Jej g\u0142os sta\u0142 si\u0119 szorstki. – I nigdy nie dowiedz\u0105 si\u0119, kto jest ich ojcem.<\/p>\n\n\n\n
– M\u00f3j Bo\u017ce – westchn\u0119\u0142a Ewelina. – Jeste\u015b niesamowit\u0105, niesamowit\u0105, cudown\u0105 kobiet\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Poci\u0105gn\u0119\u0142a nosem, wycieraj\u0105c \u0142zy, kt\u00f3re sp\u0142ywa\u0142y jej bezwstydnie po policzkach. – My\u015bla\u0142am, \u017ce uczysz si\u0119 algebry? Kurwa, Maria, przez ostatnie dwa lata uczy\u0142a\u015b si\u0119 by\u0107 cz\u0142owiekiem.<\/p>\n\n\n\n
– Przepraszam – szepn\u0119\u0142a, przyci\u0105gaj\u0105c j\u0105 do siebie w u\u015bcisku. – Tak mi przykro. Pomy\u015bla\u0142am\u2026 My\u015bla\u0142am, \u017ce jeste\u015b kim\u015b, kto pope\u0142ni\u0142 b\u0142\u0119dy, kiedy by\u0142a\u015b m\u0142odsza. Nigdy bym nie pomy\u015bla\u0142a\u2026<\/p>\n\n\n\n
– Jeste\u015b najodwa\u017cniejsz\u0105 osob\u0105, jak\u0105 kiedykolwiek spotka\u0142am w \u017cyciu.<\/p>\n\n\n\n
Maria dr\u017ca\u0142a – Chcia\u0142am tylko, \u017ceby moje dzieci mia\u0142y lepsze \u017cycie ni\u017c ja.<\/p>\n\n\n\n
– B\u0119d\u0105 mia\u0142y – obieca\u0142a Ewka. \u201eI nie m\u00f3w, jakby twoje \u017cycie si\u0119 sko\u0144czy\u0142o. Nie jeste\u015b teraz zasuszon\u0105 star\u0105 pann\u0105. W rzeczywisto\u015bci – ci\u0105gn\u0119\u0142a, obejmuj\u0105c policzek d\u0142oni\u0105 – jeste\u015b najpi\u0119kniejsz\u0105 kobiet\u0105, jak\u0105 kiedykolwiek widzia\u0142am.<\/p>\n\n\n\n
– Naprawd\u0119? – dra\u017cni\u0142a si\u0119 Maria. – A co z t\u0105 twoj\u0105 \u015anie\u017cn\u0105 Pann\u0105?<\/p>\n\n\n\n
– C\u00f3\u017c, nie jest moja – odpowiedzia\u0142a Ewka, bawi\u0105c si\u0119. – A teraz jej tu nie ma, prawda? A nawet gdyby by\u0142a – powiedzia\u0142a \u015bciszonym g\u0142osem – nadal wola\u0142abym by\u0107 z tob\u0105.<\/p>\n\n\n\n
– Czy b\u0119dziesz moj\u0105 ukochan\u0105, Mario?<\/p>\n\n\n\n
M\u0142odsza kobieta spojrza\u0142a na swoje kolana, gdzie mocno zacisn\u0119\u0142a d\u0142onie. – Ja nie\u2026 podnios\u0142a wzrok, a jej policzki rozpalone ze wstydu. – Nie wiem, co robi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
– Oczywi\u015bcie, \u017ce tak – poprawi\u0142a delikatnie. Przesun\u0119\u0142a d\u0142oni\u0105 w g\u00f3r\u0119 od talii, a\u017c musn\u0119\u0142a spuchni\u0119ty wzg\u00f3rek jej piersi. – Cia\u0142o wie, czego chce. Ufaj temu.<\/p>\n\n\n\n
– Na g\u00f3rze? – Zapyta\u0142a. – Czy na dole?<\/p>\n\n\n\n