– Na co? – zadrwi\u0142a, wyzywaj\u0105co unosz\u0105c brod\u0119. – Nie wiedzia\u0142by\u015b, co robi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
– Mog\u0142em chwyci\u0107 sw\u00f3j kubek i zamachn\u0105\u0107 si\u0119 – Z\u0142apa\u0142 go za uchwyt. – I nie wiesz, jak\u0105 ochron\u0119 nosz\u0119 w kieszeni.<\/p>\n\n\n\n
– Mog\u0119 zgadywa\u0107. Przeterminowana prezerwatywa! – Ewelina i barman znowu krzykn\u0119li razem.<\/p>\n\n\n\n
Kuba podni\u00f3s\u0142 r\u0119ce w ge\u015bcie kapitulacji. – Masz mnie, masz mnie. Dosta\u0142em za swoje. Odwo\u0142aj psy. Jestem ci winien drinka. Co pijesz?<\/p>\n\n\n\n
– Poprosz\u0119\u2026 –<\/p>\n\n\n\n
– Daj jej podw\u00f3jny kieliszek tequili.<\/p>\n\n\n\n
Ewelina przygl\u0105da\u0142a mu si\u0119 przez chwil\u0119. Ciekawe, \u017ce wybra\u0142 dla niej tequil\u0119 – i to podw\u00f3jny strza\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Barman odstawi\u0142 kieliszek i nala\u0142 tequili. Ewelina unios\u0142a wysoki kieliszek.<\/p>\n\n\n\n
– Mo\u017cemy to robi\u0107 przez ca\u0142\u0105 noc, poniewa\u017c p\u00f3\u017aniej wr\u00f3cisz do wi\u0119zienia. I wypi\u0142a tequil\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– A ty b\u0119dziesz moim wsp\u00f3lnikiem w tym ma\u0142ym planie – za\u017cartowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n
– Nie. – Zatrzyma\u0142a go nagle. – B\u0119d\u0119 twoim zak\u0142adnikiem, wi\u0119\u017aniem. B\u0119d\u0119 trzymana, dop\u00f3ki nie zostan\u0105 spe\u0142nione wszystkie twoje \u017c\u0105dania, wszystkie.<\/p>\n\n\n\n
Kuba przez chwil\u0119 milcza\u0142.<\/p>\n\n\n\n
– Chyba mog\u0119 wzi\u0105\u0107 ci\u0119 do niewoli.<\/p>\n\n\n\n
– Chyba mo\u017cesz! No dalej, daj mi pow\u00f3d do strachu, stary. Wyhoduj troch\u0119 orzech\u00f3w. \u017bycie wi\u0119zienne wzmocni\u0142o ci\u0119, doprowadzi\u0142o do szale\u0144stwa. Wywo\u0142a\u0142o w tobie sadystycznego przest\u0119pc\u0119 – Uderzy\u0142a pi\u0119\u015bciami w jego klatk\u0119 piersiow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Nagle z\u0142apa\u0142 j\u0105 za nadgarstki i spojrza\u0142 jej w twarz. Wzdrygn\u0119\u0142a si\u0119, bior\u0105c szybki oddech.<\/p>\n\n\n\n
– Dziwko, teraz kopalnie – W jego zw\u0119\u017conych oczach pojawi\u0142 si\u0119 okropny wyraz, gdy wsta\u0142. – I nawet nie my\u015bl o wymkni\u0119ciu si\u0119, \u017ceby powiedzie\u0107 szeryfowi o mojej ucieczce. Zabij\u0119 ci\u0119 i pochowam tam, gdzie ju\u017c nigdy nie zostaniesz znaleziona.<\/p>\n\n\n\n
Pu\u015bci\u0142 mocny u\u015bcisk na jej nadgarstkach. Czerwone znaki powoli zblad\u0142y do \u200b\u200bnaturalnego tonu Eweliny.<\/p>\n\n\n\n
Wzruszy\u0142a ramionami. – To brzmi lepiej. Troch\u0119 przesadzone, ale to sprawi, \u017ce przez chwil\u0119 b\u0119d\u0119 cicho i uleg\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Wracaj\u0105c do siebie, Kuba zapyta\u0142: – Sk\u0105d to wszystko si\u0119 bierze? Jeste\u015b inn\u0105 Ewelin\u0105 ni\u017c ta, kt\u00f3ra pracuje w administracji.<\/p>\n\n\n\n
– By\u0142e\u015b kiedy\u015b w biurze administracyjnym?<\/p>\n\n\n\n
Potrz\u0105sn\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
– Wi\u0119c nie wiesz, o czym m\u00f3wisz.<\/p>\n\n\n\n